Cywilizacja egipska
Cywilizacja egipska rozwijała się wzdłuż nilu, miedzy Afryką Północną a Azją Mniejszą. Około roku 3100 przed Chrystusem Egipcjanie stworzyli pismo, jedno z pierwszych na świecie. Przecięty przez nil Egipt jest długą oazą między dwiema pustyniami. Co roku regularny wylew nawadniał i użyźniał ziemię. Około 3100 roku przed Chrystusem kraj ten został po raz pierwszy zjednoczony pod berłem władcy, faraona. Historia starożytnego Egiptu trwała około 3000 lat. Faraon, uważany za Boga, rządził krajem przy pomocy urzędników, wśród których ważne funkcje spełniali pisarze(posiedli oni trudną sztukę czytania i pisania). Wielkie wpływy posiadali kapłani oddający cześć wielu bogom. Ziemie uprawiali chłopi, byli też zatrudniani przy wielkich budowlach. Na przestrzeni od około roku 2660 do 1069 przed Chrystusem w historii Egiptu wyróżnia się trzy okresy. Za czasów starego państwa stolica znajdowała się w Memfisie. W Średnim i nowym Państwie istniało wiele rezydencji królewskich, królewskich najbogatszą w Tebach. Epoki te cechowały stabilizacja i dobrobyt. Były one jednak oddzielone okresami zaburzeń, zwanymi Okresami Przejściowymi. Królowa Kleopatra VII była ostatnią z dynastii Lagidów(Ptolemeuszy), panująca w Egipcie przed zajęciem go przez Rzymian, którzy zwyciężyli w bitwie pod Akcjum.