Nad rzeką Indus
W Indiach pierwsi ludzie osiedlali się na północy miedzy rzekami Indus, od którego pochodzi nazwa kraju, i Ganges. Tu powstała cywilizacja równie starożytna jak cywilizacja Mezopotamii czy Egiptu. Terytorium starożytnych Indii obejmowało współczesne Indie, Bangladesz i Pakistan. Powstało tam w starożytności wiele cywilizacji, którym nie udało się zapanować nad całością kraju, tak wielkiego, że często określa się go mianem subkontynentu. Indie, stale narażone na najazdy z północy, prawie nigdy nie stworzyły jednolitego państwa Maurów a potem dynastii Guptów udało się panować nad niemal całym terytorium kraju. Po upadku kultury Indusu plemiona Arjów, pochodzące z Persji(obecny Iran), wtargnęły do północnych Indii i osiedliły się tam. W VI wieku przed Chrystusem północne Indie zostały zdobyte przez króla Persji Dariusza, następnie w początku IV wieku przed Chrystusem przez Aleksandra Macedońskiego. Kilkanaście lat później grecy zostali wyparci przez władcę indyjskiego Candraguptę Maurję. Począwszy od 7000 lat przed Chrystusem ludy drawidyjskie osiedlały się w północnych Indiach(obecnie Pakistan). Byli hodowcami i rzemieślnikami, znającymi koło garncarskie i wytwarzającymi ceramikę. Około 2400 lat przed Chrystusem zbudowali oni wzdłuż Indusu wielkie miasta, otoczone murami. Budynki były budowane z cegły, ustawiano je wzdłuż biegnących prosto ulic.