Północ Mezopotamii
Mezopotamia rzadko była zjednoczona. Kolejno opanowywały ją miasta południa lub Asyryjczycy, przybysze z północy. Asyria znajduje się na północy Mezopotamii. W XIV wieku przed Chrystusem było to państwo militarne, rządzone przez władcę o absolutnej władzy. Asyryjczycy zdobyli najpierw kraje pobrzeża Morza Śródziemnego, później, w roku 1235 przed Chrystusem państwo babilońskie i stworzyli potężne imperium. Jego stolicą została Niniwa, położona na północy Mezopotamii. W roku 612 przed Chrystusem Babilończycy zbuntowali się i opanowali Niniwę. Nastąpił kres potęgi asyryjskiej. Powstał państwo nowobabilońskie ze stolicą w Babilonie. Najpotężniejszym władcą państwa nowobabilonskiego był Nabuchodonozor II. Powiększył on terytorium państwa, zdobył Jerozolimę i wywiózł tysiące Izraelitów do Babilonu. W Babilonie założył słynne "wiszące ogrody", na wielopoziomowych tarasach, podlewane przez niewolników wodą z Eufratu. Ogrody te, obecnie nie istniejące, zaliczono do siedmiu cudów świata. Państwo zostało jednak zagrożone od wschodu przez Persów. W 539 roku przed Chrystusem król cytrus zajął Babilon. Wtedy to nastąpił kres wielkich państw Mezopotamii.